ไม่สวย ไม่ใส แถมไร้สติด้วยค่ะ

         ห่างหายเรื่องความเปิ่นของตัวเองไปนานโข  ไม่ใช่หายจากอาการนะค่ะคุณ  แต่ ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี มันเยอะเหลือหลาย

         เริ่มต้นด้วยเรื่องบนรถเมล์ก่อนเลย  ล่าสุด ๆ เมื่อเช้านี้เองค่ะ  จากบ้าน (หน้าตลาดสะพาน 2)  ยืนรอรถสาย 502 อยู่ (ช่วงนี้เมินสาย 8 เพราะปวดขา หอบร่างหนัก 2 เมตริกซ์ตันไปออกกำลังกายมา หักโหมไปหน่อย ปวดไปทั้งงวงเลย)  พี่แกก็ไม่มาซะที รอนานมาก จนทนไม่ไหว สาย 96 มา แต่มันโล่งค่ะคุณขา โล่งโจ้ง มีที่นั่งให้เลือกเพียบ เลยตัดสินใจขึ้นก็ขึ้นฟร่ะ ไปต่อรถหน้าทหารไทยเอาละกัน 

         นั่ง ๆ ไปถึงแยกรัชดา-ลาดพร้าว พี่แกชิดขวาค่ะ ขวาที่ 1 พอทน ไปขวาสุด เริ่มด่าในใจแระ  "แล้วแกจะไปปาดเค้าเอาข้างหน้า แกจะเข้าป้ายได้เหรอเนี่ย จากขวาสุด ไปซ้ายสุด รถก็เยอะมาก ๆ "  สรุปค่ะ สรุป... รถมันเลี้ยวขวาค่ะ เข้ารถไฟฟ้าใต้ดิน มันเป็นรถเสริมค่ะ โห....  กรรม สุด ๆ ต้องลงแล้วสิเนี่ย แถมต้องเดินอีกไกลโข ต้องข้ามไปฝั่งโน้นอีก โอย... พระเจ้าช่วย กล้วยหักในเลย

         จะว่าไปแยกรัชดา-ลาดพร้าวก็เคยมีบุญคุณเหมือนกันนะ วันนั้นไปเดินตะวันนามา ขากลับ (วันนั้นกลับเองโดยรถเมล์สาย 92 รถใหม่ แอร์เย็นเฉียบ) หลับค่ะ เลยบ้านไปถึงแยกรัชดาลาดพร้าว ดีนะ ที่กระเป๋ามันเสียงดัง ตะโกนบอก รถไฟฟ้าป้ายนี้ค่ะ  ตื่นเลย เหวอมาก ลงรถเสร็จตั้งสติตั้งนานกว่าจะคิดได้ว่าต้องข้ามไปฝั่งโน้นนั่งรถกลับบ้าน

        ที่แน่ ๆ เมื่อวานเย็น กลับถึงอพาร์ตเมนท์ เดินขึ้นอย่างไร้สติ เพราะเหนื่อยมาก เวลาก็ 2 ทุ่มนิด ๆ เอง แต่ไหงง่วงขนาดนั้นก็ไม่รุ ประมาณว่าง่วงแบบ สวย ใส ไร้ สติ เลยอะ (อิ อิ) ขึ้นไปถึงหน้าประตูห้อง กำลังไขกุญแจ อุแม่เจ้า มีคนเปิดประตูจากข้างในอะ  กรี๊ด.!!!!.... ต๊กกะใจ ใคร ๆ ๆ ๆ   ใครฟร่ะ บังอาจเข้าไปในห้องหญิงโสดได้ กรี๊ด ๆ ๆ บัดดลนึกขึ้นได้ ทะไมหน้าพี่เค้าคุ๊นคุ้น 5 5 5 พี่ชั้น 3 ห้อง 301 นะเอง จิง ๆ ห้องหนูอยู่ชั้น 4 ห้อง 401  แฮะ ๆ ขอโต๊ดค่ะพี่  หนูขอโต๊ดด หนูจะไม่ทำอีกแล้ว หนูจะไม่เข้าห้องผิดอีกแล้วค่ะ